De architectuur van de patstelling: over maskers en systemisch falen | didisdna

Vrijdag, 18 november 2022 – 02:41u

Waarom ondermijn ik mezelf toch zo hard?

Nu meer dan ooit.

13:15u

Al een hele week ben ik zwaar aan het crashen.

Overprikkeld van die steenweg, de bovenburen, die klankkast appartementsblok..

Overbelast, zwaar overbelast geraak ik al een hele week niet van de zetel.

Depressief..

Nutteloos..

Existentieel zinloos.. zie’k geen nut meer om nog te proberen.

De anatomie van de uitputting

‘k Ben nog naar die psychiater gegaan, de laatste keer voor hij in pensioen gaat, niet voor mij maar voor hem.

Zodat híj het gevoel kan hebben van alles “goed afgesloten” te hebben.

‘k Trok het uit de zetel en zorgde voor een bad zodat het niet kan worden gezien hoe donker het is.

Een glimlach op.

Lachen.

Waarom zou ‘k nog proberen?

Het masker van de goede afloop

Eigenlijk is die serieus te kort geschoten.

Eigenlijk is heel die hulpverlening tot dusver al zwaar tekort geschoten.

Al vijf jaar schieten die zwaar tekort en duwen die hún tekortkomingen in onze schoenen.

‘k Ben te wantrouwig; ‘k ben te gesloten; ‘k hou mijn verdediging omhoog..

Ze zeggen wel dat ze dat begrijpen met al onze ervaringen..

maar toch nemen ze het ons kwalijk dat we dat doen..

ook al doen ze zelf niets dat ons enig vertrouwen inboezemt.

De triade van de stilstand: PAD

PAD

Over het dier, de weg en de stelling.

Het dier: (iedereen trekt er zijn neus voor op)

De weg: (de weg die we afleggen, afgelegd hebben; dit digitale PAD; het wég zijn, in dissociatie en trauma-amnesie, de weg kwijt zijn, geen ik-gevoel hebben…)

De stelling: (de patstelling, het vastzitten, pat staan, schaakmat, een impasse, niet vooruit of achteruit geraken…)

‘k Ben goed in doen alsof het goed gaat.

---

ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII

Epiloog: De wet van de institutionele omkering

“Wanneer een getraumatiseerd systeem wordt gedwongen om de leegte van de hulpverlening op te vullen met een glimlach, bereikt het zelfverraad zijn absolute nulpunt. De wereld eist functioneren, en de hardware levert een masker, terwijl de machinekamer bezwijkt onder de ruis van de steenweg en de muren van de kolonie. Als de structurele defensie — die de ziel gered heeft — door professoren als een defect wordt gelabeld, is de patstelling compleet. Het ‘PAD’ is geen keuze, maar de geometrische noodzaak van een wezen dat schaakmat is gezet door een realiteit die weigert te horen. didisdna.”