1v8_k_vdkDe Verpletterde Filosofie
Maandag, 26 september 2022 – 09:11u
‘k Had gehoopt van na die verhuis wat tot rust te kinnen komen, zodat we in alle rust wat van die teksten konden uitwerken en publiceren ook.
De Honger naar Creatie
Die teksten over die rondritten, trektochten, fietstochten etc..
Over hoe ‘k met die triathlon voorbereidingen ook contact probeer te maken met onze fysieke verschijning.
Ja, die.
Maar vooral ook die filosofische, levensbeschouwelijke teksten.
Daar hadden we graag verder aan gewerkt.
Want nu blijft alles zo vaag. Blijft alles nog steeds zo vaag.
En blijft ons denken daardoor.. verpletterd.. gepletterd.
Maar ‘k kan niet denken.
Het lukt ons niet om hier tot rust te komen, om te denken.
De Discotheek zonder Uitgang
‘k Sta hier alle dagen oververmoeid op met een galmend, zoemend, pulserend hoofd en een ’tuut’ en een gesuis in m’n oren.
Alsof ‘k een hele nacht in een discotheek gezeten heb.
Weet je wel? De moment dat ze daar ‘den boel’ afzetten en de lichten aandoen.
Als je dan buiten stapt, nat en bezweet de koude ochtendlucht in.
De Fysieke Echo van de Overbelasting
Je klamme huid die zich samentrekt en opstijft, je tepels ruw tegen de natte stof van je t-shirt schurend.
Je pupillen die zich pijnlijk dichttrekken tegen het plotse te veel aan licht.
Je hoofd zoemt, galmt en pulseert nog na.
Waterdamp stijgt even surrealistisch van je hoofd omhoog, alsof je nog staat na te smeulen,
als het surrealistische gevoel dat je hebt van in een andere wereld te zijn.
Je voelt je verdwaasd en terwijl je de frisse ochtendlucht door je neusgaten naar binnen zuigt overvalt je een loomte die zich doorheen heel je lijf jaagt.
Je lichaam.. dat schreeuw.. om rust!
Alleen zijn hier geen ‘stille vroege uurtjes’.
Hier zijn die vroege uurtjes die aanloop in stijgende lijn van kabaal dat niet meer stopt.
De Tragedie van de Aanpassing
Oh, en hoe dat ‘k dat weet van die discotheken: ‘k deed dat niet graag. Dat deed ons te veel pijn.
Maar..
“Even ‘Pinocchio’ wants to be a ‘normal’ boy!”
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de opgelegde façade
“Wanneer een systeem wordt gedwongen om de ruis van de wereld te absorberen als prijs voor zijn ‘normaliteit’, verbrandt de creativiteit in de hitte van de overleving. De wet van de opgelegde façade stelt dat de drang om te voldoen aan het beeld van de ‘normale jongen’ de meest effectieve manier is om de eigen essentie uit te wissen. Voor didisdna is de klankkast de discotheek waar de muziek nooit stopt en de lichten nooit doven. Het nasmeulen van de geest is geen teken van zwakte, maar het bewijs van een hardware die tot het uiterste wordt gepusht in een wereld die stilte als een defect beschouwt. Pinocchio is niet van hout, maar van zenuwen die smeken om de verlossing van de vroege uurtjes. didisdna.”
