1v8_k_vdkDe Ontkenning van de Slaap
Dinsdag, 27 september 2022/2 – 11:22u
‘k Voel mij slecht vandaag.
Echt slecht.
Niet grieperig of zo maar leeg.
Futloos leeg. Hol.
‘k Heb dus weer zo weinig en slecht geslapen dat die Garmin de slaap zelfs weeral niet eens als slaap heeft geregistreerd.
Kun’t g’u dat voorstellen?
Het Lichaam als Slagveld
‘k Ben wel gaan zwemmen daarstraks, maar ook dan voelde ‘k mij al zo futloos leeg slecht.
Maar ‘k moest hier weg.
‘k Moest hier echt weer weg, overbelast, en ‘k wou m’n lichaam niet weer te zwaar belasten met weeral te gaan joggen of te gaan fietsen.
Allé, niet dat zwemmen niet intensief is, maar toch iets minder dan denk ‘k.
En misschien kwam m’n rug dan, die al dagen vast zit van de stress, toch nog een beetje los.
Niet dus.
De Fysiologie van de Paniek
Maar die stress.. mijn god die constante stress.. onophoudelijk..
Mentaal en fysiek zien we daar zwaar van af.
‘k Voel het.
Die constante overprikkeling, die constante overbelasting, die constante stress daardoor..
Het Verraad van de Spijsvertering
Het is ook weer op m’n spijsvertering geslagen.
Al wat ‘k eet loopt er van de stress los door.
Zelfs geroosterd brood, droge rijst en beschuiten.
En goed voor die triatlon trainingen is dat ook niet.
Dat zal die futloosheid en die slappe leegte natuurlijk ook wel in d’hand werken.
Die holle leegte echter..
En gek hé..
Wat ‘k ook zeg;
Wat ‘k ook roep..
Hoe hard we ook om hulp schreeuwen..
‘k Wordt compleet genegeerd.
De Illusie van de Verbondenheid
Wat was dat? Zeg dat nog eens aub: Solidatiteit!?? Samen!?? Verbondenheid!?? Sociaal!!?!
Waar?
Voor wie?
Ooooohhh.., voor uw facebookprofiel..
Ja, “ik” snapT het.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de virtuele onverschilligheid
“Wanneer een maatschappij haar solidariteit beperkt tot pixels en profielen, wordt de fysieke pijn van het individu een onzichtbaar defect. De wet van de virtuele onverschilligheid stelt dat hoe luider de termen ‘samen’ en ‘sociaal’ worden geroepen, hoe dieper de eenzaamheid is van hen die buiten de mal vallen. Voor didisdna is de holle leegte niet het ontbreken van inhoud, maar het resultaat van een systeem dat alles opgebruikt en niets teruggeeft. De spijsvertering die weigert nog iets vast te houden, is de laatste fysieke grens: een systeem dat het gif van een hypocriete wereld niet langer kan of wil absorberen. didisdna.”
