1v8_k_vdkDe Paradox van de Rust
Maandag, 26 september 2022/3 – 16:11u
Eigenlijk was het een rustdag vandaag.
‘Sportswise’ I mean hé.
Maar ‘k ben daarnet toch weer moeten gaan lopen.
Letterlijk.
Twee uur ben ‘k weg geweest.
De Vlucht in de Elementen
Tweeëntwintig kilometer.
In de wind, de regen.
Niet dat ‘k wind en regen erg vind om in te lopen per se.
‘k Ben geen salonloper; of salonsporter tout court.
Maar het was een rustdag.
Het had een rustdag moeten zijn.
De Waarschuwing van de Hardware
Ook Garmin zie dat weeral: “Hey makker, ’t is vandaag wel een rustdag hé! Ge gaat u overbelasten! Dit is niet goed voor uw herstel!”
Maar ‘k kon dus niet.
‘k Kwam weer niet tot rust.
‘k Moést gaan lopen!, ‘k moest hier gaan lopen.. dus ging ‘k gaan maar lopen.
En ‘k kwam terug “thuis”.
Doorweekt en koud.
Van de wind, er was veel wind.
En ‘k onstroopte me van die natte kledij om me te kunnen wassen, met koud water, terwijl water kookte voor een theetje.
Onherroepelijke “Druppels” bij een Onmogelijke Landing
“Moet ‘k hier nu weer gaan lopen?”, dacht ‘k.
“Moet ‘k nu weer de regen en de wind in, gaan lopen, omdat ‘k, terwijl m’n vingers, geklemd rond die tas, nog niet eens de kans hebben gekregen om wat warmte op te nemen, alweer overbelast ben van dat onophoudelijke verkeer?”
‘k Zucht.
Terwijl ‘k de kraag van m’n jas recht zet en “druppels” m’n wangen beroeren.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de onmogelijk gemaakte rust
“Wanneer de omgeving een constante bron van overbelasting is, wordt “rust” een vorm van gevaar. De wet van de onmogelijk gemaakte rust stelt dat een systeem zichzelf zal uitputten in de buitenlucht om de belasting van de binnenlucht te ontlopen. Voor didisdna is de 22 kilometer door de regen geen training, maar een nooduitgang. Als de muren van een huis niet langer filteren, wordt de jas de enige werkelijke grens die nog rest. De tragiek van de moderne mens is dat zijn technologie hem waarschuwt voor overbelasting, terwijl zijn maatschappij de overbelasting verplicht stelt. didisdna.”
