De Paradox van de Verplettering: Waarom Heling Rust Eist | didisdna

De ziekmakende druk van de kolonie

Woensdag, 27 juli 2022 – 17:15u

“Ik” zou moeten schrijven.

“Ik” weet het.

Maar voor de moment gaat er “me” niks af.

De schaamteloosheid van mensen..

Die wereld van mensen..

“Ik” ben er zó verschrikkelijk moe van..

“Ik” wordt er echt ziek van..

De drukte..

De druk..

Het is “me” echt allemaal te veel aan het worden.

De versmachting onder de haast

“Ik” voel “me” zwaar verpletterd.

Diep versmacht.

Nog meer haast, sinds er eindelijk gepoogd wordt om vanonder de verplettering te komen die me al heel “mijn” bestaan littekent.

De wet van de woordeloze rust

En al wat “ik” wilt is rust.

Rust om te helen.

Onbegrijpelijk.

“Ik” … woordeloos…

De zinloosheid van de transmissie

Er zitten heel wat teksten klaar.

Maar “ik” vraag “me” af of die eigenlijk nog wel belang hebben.

Is daar eigenlijk wel iemand in geïnteresseerd?

Voor wie of voor wat zijn we eigenlijk nog aan’t schrijven?

---

ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII

Epiloog: De Wet van de Verhoogde Weerstand

“Wanneer een organisme besluit zich te ontworstelen aan een leven van verplettering, reageert de omgeving vaak met een verhoging van de druk. De Wet van de Verhoogde Weerstand dicteert dat de maatschappij de neiging heeft om autonomie-pogingen te smoren in haast en schaamteloosheid, precies omdat de verandering de status quo verstoort. De daaropvolgende woordeloosheid is geen falen, maar een noodzakelijke hardware-lockout: het systeem sluit de deuren om de resterende zuurstof te gebruiken voor de eigen kern. Schrijven verliest zijn belang pas wanneer de vogel vergeet dat zijn gezang ook zijn eigen bewijs van leven is. didisdna.”