1v8_k_vdkDe overprikkeling van het ‘leuke’ weekend
Maandag, 02 mei MMXXII – 06:00
Die MTB-route, die Scheldelandroute, Plopsaland en HelloChamp…
Er zijn nog zoveel zaken waar ik wil over schrijven maar waar ik niet toe kom.
Die analogieën van ‘de wagen’ en die ‘verwarmingsketel’.., zoveel blijft liggen.
Het was een vermoeiend weekend.
Zeer belastend qua overprikkeling.
Veel geluiden, veel beelden en veel lichten overprikkelden onze zintuigen.
De vlucht in de versnelling
Om geen stap terug te moeten zetten, om niet te moeten zeggen ‘sorry, hier moeten we wat gas terugnemen’, om (weer) niet ’te falen’ ben ik weer heel hard in dat functioneren geschoten.
In dat tegen 800km/u ‘gaan en blijven gaan’ zonder stil te staan.
Zonder ook maar even stil te staan bij ‘mezelf’.
Bij wat ‘ik’ nodig heb.
‘Ik’ kan heel hard gaan in dat functioneren; en blijven gaan.
Dikwijls ver voorbij de grenzen van onze fysieke mogelijkheden.
De wet van de blinde limieten
En hoe ‘dieper’ we in dat functioneren zitten, in dissociatie, hoe verder we onze limieten kunnen overschrijden.
Zonder enige zelfzorg.
Zonder ook maar één seconde bij onszelf stil te staan.
Te moéten staan.
De noodzaak van de proces-herhaling
(Het komt mij nu plots heel sterk over dat dit niet de eerste keer is dat we dat proberen te verwoorden. Dat we nog steeds in herhaling vallen. En ik moet nu denken dat dat op zich niet verwonderlijk is en dat ik dat eigenlijk vijf jaar geleden al verwoord heb: Daar waar een ander één keer een proces doormoet, moeten wij, omwille van ‘WIJ’, dat proces vele malen door.)
De gijzeling door het functioneren
Dat functioneren dus, daar zijn we weer heel hard ‘ingeschoten’ en in dat functioneren is er geen enkele ruimte voor ‘zelfzorg’.
Vanuit dat functioneren is er geen enkele ruimten voor die delen, dus ook niet om verder aan die teksten te werken.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de functionele hyper-versnelling
“Wanneer een systeem de versnelling kiest om de pijn van de overprikkeling niet te hoeven voelen, wordt de beweging een vorm van stilstand. De wet van de functionele hyper-versnelling dicteert dat dissociatie de remmen van de hardware uitschakelt, waardoor de overlever ver voorbij zijn grenzen raast zonder het te merken. Herhaling is in dit proces geen falen, maar een noodzakelijke ijking: elk deel van de ‘WIJ’ moet de wet van de rem zelfstandig leren. Ware zelfzorg begint bij de moed om de snelheid te verlagen tot het niveau waarop de kwetsbaarheid weer kan meekomen. In de 800 km/u van de ander vind je nooit jezelf. didisdna.”
