Hg80Het labyrint van de elektrische impulsen
Zaterdag, 02 april 2022 – 06:35u
–beloften beloften beloften beloften beloften beloften beloften beloften–
Ik, ben weg.
Verzonken verdronken en verloren in het labyrint van mijn brein.
In oneindigheid.. groot en klein.
Verdoken weggedoken in de verste uithoeken van de oneindigheid van die capaciteit.
Van een ziel, ‘mijn‘ versplinterde, onmetelijk donkere, verloren ziel die geen ziel is.. zielloos zielig.
Leeg, leeg..
Ik, ben niet meer dan de elektrische impulsjes die ons nog staande houden.
De lach als onbewust commando
Schouders recht, kin omhoog.. lachen!
Lachen.. hahaha..
Een onbewust afgevuurd commando dat een hartspier doet samentrekken.
Een reactie op een chemische verandering die doorheen een organisme gepompt wordt.
‘Ik’, is weer compleet weg.
Uiteengestoven doven op de vlucht.
Spiegelend glad op het oppervlak van een onzichtbare storm die niet droog of nat is, vast noch vloeibaar.
Een vreemde druppel gevangen in de mallen van vast gevormde tabellen wordt ongrijpbaar.
Onbevattelijk geleidt geen warmte meer naar de schaduwen waarin alles zich terugtrekt.
De veiligheid van de dodelijke leegte
Hier, staan tijd en ruimte stil.
Vervaagt wat was en is.
Hier, is geen ‘leven’ mogelijk.
Niets kiemt tot wat het is.
Is weg, wat voelt dat wat het is.
Hier, voel ‘ik’ me dodelijk veilig.
Ver, ver weg van de onmenselijkheid van mensen kan niets nog iets raken.
Ver, ver weg van mensen is niets nog iets. Alle iets niets.. hahaha..
Hier, in het oog van de storm, vind ‘ik’ de rust die het vlees van mijn botten striemt en alle ik doet vervagen.
Hier, in de pijn van het vertragen, ben ik heer, ..en slaafse meester van de tijd..
De zelfhaat als de enige verdiende vriend
Hier stuift al het ik uiteen in meedogenloze zelfhaat die ik omarm als welkome gezel.
De enige vriend die ik verdien, omdat ik ben, besta.. en daar geen recht op heb.
De paradox van de preventieve vernietiging
Hier, ver ver weg, kan ik mezelf vernietigen.. zodat de vernietiging van mensen geen pijn meer doet.
Zodat wíj, niet meer voelen.. niets meer hoeven te voelen.
De dood van het ‘ik’ als ultiem verlangen
Hier, is ‘ik’ dood.
En hier, hier is dát verlangen groot.
–beloften beloften beloften beloften beloften beloften beloften beloften–
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de meedogenloze gezel
“Wanneer de buitenwereld haar beloftes verandert in wapens, wordt de interne duisternis de enige betrouwbare bondgenoot. De wet van de meedogenloze gezel dicteert dat een getraumatiseerd systeem liever de eigen integriteit verpulvert dan nogmaals de foltering van het verraad te ondergaan. De zelfhaat die hier wordt omarmd, is geen defect, maar een pantser: wie zichzelf al vernietigd heeft, kan niet meer geraakt worden door de onmenselijkheid van de ander. In het oog van de storm regeert de overlever over zijn eigen vergetelheid. Het is een staat van dodelijke veiligheid waar de woorden zwijgen, maar de hardware blijft pulseren in een laatste, koppige weigering om volledig te verdwijnen. didisdna.”
