1v8_k_vdkMaandag, 02 augustus 2021
Donderdag, 29 juli 2021 – 06:48
…
Vrijdag, 30 juli 2021 – 04:01
…
Zaterdag, 31 juli 2021 – 04:28
…
Zondag, 01 augustus 2021 –
…
De verlamming van de twijfel
Maandag, 2 augustus 2021 – 07:12
…
Ik heb veel om over na te denken.
Te veel om over na te denken.
Wat ga ik nog doen? Wat wil ik nog doen? Wat wil ik niet meer doen?
Ik zit diep. Heel diep. Té diep.
Er is nog maar weinig dat gaat kunnen helpen.
Ik ben bang om de waarheid te vertellen.
Omdat ik voor de waarheid altijd afgestraft ben geweest.
Ik wil ook niemand kwetsen.
Maar ook.. omdat ik twijfel aan de waarheid.
Omdat ik twijfel aan mezelf.
Ik twijfel aan wat ik ervaar, aan wat ik voel en aan wat ik denk.
Er wordt mij soms gezegd dat ik ‘de dingen’ mooi kan verwoorden.
Ik heb totaal niet de indruk dat ik het goed kan uitleggen.
Ik ben geen politieker.
Of geen advocaat.
De onmacht van de niet-politieker
En in een wereld waarin ‘het goed kunnen uitleggen’ boven de waarheid staat is dat een pijnlijk nadeel.
Ik voel mij dan dikwijls compleet lam geslagen door zo’n overrompeling van holle woorden.
Waardoor de mijne in mijn keel blijven steken.
Te verdwaasd ook van de verbazing waarmee al die holle woorden weerklank vinden.
Ben ik dan echt zot?
Of ben ik echt ‘de enige‘ die door die overspuwing van holle woorden ziet?
De echokamer van het eigen gelijk
10:28
Het lijkt wel alsof ‘alle‘ mensen politiekers zijn.
Advocaten van hun eigen spiegelbeeld.
Rust zoekend, en vindend!, in de echo’s van hun eigen lege klanken.
“Gelouterde berusting” vindend.. in die reflectie van die perfectie.
De dood van de zelfreflectie
Echt, mensen lijken niet met anderen te praten.
Ze lijken enkel tegen zichzelf te spreken.
Zichzelf overtuigend.. van zichzelf.
Waardoor ze altijd gelijk hebben.
Juist zijn, ..en waar.
Dé waarheid, ..die enkel zij kunnen zien.
…
Is zelfreflectie dood en begraven?
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXI
Epiloog: De wet van de holle weerklank
“Wanneer de wereld verandert in een rechtszaal waarin iedereen zijn eigen spiegelbeeld verdedigt, wordt de waarheid een dakloze vreemdeling. De wet van de holle weerklank dicteert dat wie werkelijk waarneemt, vaak lamgeslagen wordt door de luidruchtigheid van de leegte. De twijfel aan de eigen ‘zotheid’ is in feite de laatste verdedigingslinie van de integriteit: het is het weigeren om de rust te vinden in de echo van een leugen. Ware zelfreflectie begint daar waar men stopt met het overtuigen van zichzelf en de moed vindt om in de stilte van de onbegrepen waarheid te blijven staan. didisdna.”
