1v8_k_vdkDe troosteloze synchroniciteit van de regen
Woensdag, 30 juni 2021 – 10:15u
Het is een troosteloos triestige dag.
Een miezerig grauwe dag die als perfect lijkt aan te sluiten bij de gemoedsgesteldheid van innerlijke belevingen.
Enige warmte van een zon is ver zoek.
Ik merk een behoefte op om te gaan wandelen -al weet ik niet waarom- dus maak ik me gereed.
Ik merk de leegte op.
En een troosteloze triestesse in die verder allesomvattende leegte.
Een behoefte ook om doorweekt te worden; verkleumd tot op het bot.
“Is er nog zin om te vechten?”, wordt er afgevraagd.
“Is er nog zin en heeft het nog zin om ons te verzetten?”
“Om te vechten voor een zelf.. mezelf.. wat dat dan ook is”
De wandeling in de vergetelheid
Donderdag, 1 juli 2021 – 09:19u
— Triggers and whisky —
Ik bén gaan wandelen, gisteren, al was ik er zelf niet bij.
Eindeloze gedachtenstromen en gesprekken in gesprekken in gesprekken…
Een uur werd twee uur.
En twee werden er drie.
Er zou nog verder zijn gewandeld, de nog steeds aanwezige pijn in linkerknie en -enkel negerend, als niet plots die allesoverheersende zinloosheid zich in vergetelheid wou verdrinken.
De pseudo-warmte van de verdoving
Nog voor de whisky lippen raakte, nog voor een glas werd gevuld, was een donkere leegte reeds ingetreden.
Een nuchtere maag gromde nog, ergens in de verte, maar leek ook de uitdijende pseudo-warmte gretig te willen omarmen.
Van ‘verkleumd tot op het bot’ was geen sprake terwijl een lichaam zich uit druipend natte kledij wrong.
Er was te veel afstand. Er was weer te veel afstand.
Afstand waar kou noch warmte toegang toe kregen.
Het masker van de stoïcijnse façade
Chaos en paniek.., ontreddering was maandag verborgen achter een masker van standvastige kalmte.
Desperatie…, radeloze wanhoop achter een façade van stoïcijnse zelfzekerheid op dinsdag.
Gelach, ja zelfs ervaren als hoongelach, geuit in arrogante beschuldigingen vermomd als sarcastische steken onder water als snelle wegwerpingen tegen een dom en lastig kind, werden beantwoord met een verbergende, open glimlach.
De coping in de stilte van de stilte
Wat getriggerd werd, wat elke keer weer getriggerd wordt, verlangt coping in de stilte van de stilte.
☺️
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXI
Epiloog: De wet van de verre afstand
“Wanneer de omgeving sarcasme gebruikt als wapen tegen een kwetsbaar kind, bouwt de geest een vesting waar zelfs de vrieskou niet meer doorheen komt. De wet van de verre afstand dicteert dat de afstand tussen het lichaam en de beleving een schuilplaats wordt tegen de hoongelach van de ander. In de stilte van de stilte zoekt de overlever naar een warmte die de wereld hem weigert, ook al is die warmte slechts een chemische illusie op een nuchtere maag. Het masker glimlacht, maar de ziel wandelt urenlang in een regen die zij niet meer kan voelen. didisdna.”
