1v8_k_vdkDe comapatiënt van het digitale zelf
Donderdag, 23 juli MMXX
Ik denk er dikwijls aan om te stoppen met het blog.
Maar elke keer dat ik er aan denk lijkt het wel of ik moet beslissen om de stekker uit te trekken van een comapatiënt.
Een comapatiënt waar het eigenlijk nog alle kanten mee zou uit kunnen gaan.
Die hoort en weet welke beslissing er dreigt genomen te worden maar die niet in staat is om te reageren.
De gedeelde ademhaling
Die ook een deel van mij is en waar ik dus niet zonder kan.
Waardoor die beslissing om de stekker uit te trekken eveneens de beslissing wordt om mijn eigen stekker uit te trekken.
De gijzeling door de schuld
Ik heb die stekker dikwijls in mijn handen.
Wil die zó graag uittrekken.
En het zijn niet de redenen om het níét te doen die mij ervan weerhouden het te doen.
Het is schuld dat er mij van weerhoudt.
Schuld omdat ik het al heel mijn bestaan in de steek laat.
Het daardoor al heel zíjn bestaan in de steek laat.
De onschuld van het willen zijn
Schuld omdat ik het weer in de steek zal laten als ik de stekker wél uittrek.
Terwijl het enige dat het misdaan heeft is, dát het bestaat en gewoon heel graag zou willen leven.
1v8_k_vdk
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXX
Epiloog: De wet van de gedeelde adem
“Wanneer het wezen gereduceerd is tot een comateuze staat door de slagen van het verleden, wordt de zorg voor het zelf een ethisch mijnenveld. De wet van de gedeelde adem dicteert dat de wens om de stekker uit te trekken vaak geen verlangen naar de dood is, maar een verlangen naar het einde van de schuld. Maar zolang de patiënt hoort en weet, blijft de verbinding bestaan. Het in de steek laten van de identiteit is de enige fout die het systeem niet kan overleven. De stekker laten zitten is geen daad van zwakte, maar de eerste bewuste keuze voor de onschuld van het eigen bestaan. didisdna.”
