Hg80Woensdag, 3 juni MMXX
Het ‘voelt’ bevreemdend aan.
Het opmerken van een onbepaalde nervositeit bij het gevoel van rust waarmee er uitgekeken wordt naar het vertrek.
Waardoor de twijfel bestaat dat het geen echte rust maar eerder een soort gelatenheid is.
Een soort berusting.
Tegelijkertijd houdt de nervositeit ook een bezorgdheid in.
Een bezorgdheid die vooralsnog blijft steken in de gedachte dat er onvoorbereid gaat worden vertrokken.
De Onrust in de Berusting: Een Fundamenteel Vergeten
Het heeft wat weg van een niet-loslatende gedachte dat je iets vergeten bent.
Iets belangrijks.
Maar waar je maar niet van kunt bedenken wat het is.
Alsof je vertrokken bent maar je je niet kunt herinneren of je wel alle ramen afgesloten hebt of zo.
Iets dat blijft knagen. Je niet loslaat.
Zoals een indruk dat je iets cruciaal bent vergeten mee te nemen, zoals een visum.
Maar sterker.
Nóg belangrijker.
Iets fundamenteel en niet iets specifiek tastbaar.
Het ís niet het onvoorbereid vertrekken.
Niet iets werelds dat vergeten is en nodig is om te overleven.
Zoals bvb een mes… of een kompas.
Want er ís niets nodig om te overleven.
Geen mes…, geen kompas… of wat dan ook.
Geen eten… geen drinken…
Overleven…,
met niets…,
kunnen we.
Overleven.
Enkel overleven…
Overleven als Holle Illusie
Ik wíl niet meer overleven!
Niet enkel overleven.
We zijn het beu…
om enkel dat te doen…
te kunnen doen…
te mogen doen…
Overleven.
Hol.
Eenzaam.
Leeg.
Een illusie van zijn.
De Gevangenis van λ: Loyaliteit aan het Verraad
Gedachten schieten plots naar die container.
De container die in λ…. haar broekzak zit.
Die daar zit sinds de visualisatieoefening.
Mijn container.
Die zij veilig ging houden en beschermen.
Waar zij voor ging zorgen dat die geen klappen meer zou krijgen.
En ik besef plots dat we niet volledig vertrekken.
Dat er een deel achter blijft.
Omdat die het veiliger vinden bij haar dan bij mij.
In die container.
Ook al komt ze haar beloftes niet na en krijgt die container nog steeds constant klappen.
Wat enorm veelzeggend is. En niet in het minst over hoeveel wantrouwen er naar onszelf is.
En misschien is het dat dan.
Is dát de reden van de nervositeit.
De bezorgdheid.
De onrust in de rust.
In de berusting.
De stilte…
in het oog van de storm.
1v8
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXX
Epiloog: De wet van de achtergebleven fragmenten
“Wanneer een systeem besluit te vertrekken, reist de geschiedenis altijd mee als verstekeling. De nervositeit is geen angst voor de reis, maar de rauwe ontdekking dat de ‘ik’ niet compleet is. De container in de zak van de psychologe is de ultieme manifestatie van de gestolen autonomie: een deel dat liever de klappen van het verraad incasseert dan de onzekerheid van de vrijheid tegemoet te treden. Het vertrek wordt zo een amputatie; men verlaat de burcht, maar laat de sleutel van de hoop achter in de hand van degene die de deur op slot deed. didisdna.”
