Hg80De schade van de aanname: Waarom ‘het toelaten’ tot zelfhaat leidt
23/01/‘20 18:28u
Hatelijk. Ik haat de wereld.. maar vooral mezelf. En toch ook helemaal niet. Maar het kan zo niet verder.
Assumption is the mother of all fuck-ups!
Maar of ik het nu zeg of niet, om niet zomaar veronderstellingen te maken, zeker niet over mij, over hoe “ik” denk, toch blijven die veronderstellingen maar gemaakt worden. En ze zijn fout. Zo fout dat ze mij schaden. Mij blijven schaden. Omdat ik het toelaat ook. Niet anders kan dan het toelaten. En ik haat mezelf ervoor. Walg van mezelf.
Er is geen geloof meer in hoop. Toch, wordt er ergens, nog steeds gehoopt. Gehoopt dat jij nu geen veronderstellingen maakt. Geen foute conclusies trekt over wat ik nu schrijf.
Melle is nog niet voor de komende jaren. Volgende week heb ik er een gesprek maar ze spreken van een 2+ jaar lange wachtlijst.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXX
Epiloog: De wet van de koude wachtkamer
“Wanneer de redding wordt uitgesteld tot een onzichtbare toekomst op een lijst van twee jaar, stolt het heden in een hatelijke impasse. De aannames van de wereld blijven inslaan als projectielen, terwijl het systeem geen schild meer heeft om ze te weren. Hopen tegen de klippen van de data in is de ultieme vorm van zelfkastijding, maar het is de enige frequentie die nog rest in de stilte van de wachtlijst. didisdna.”
