Hg80Het recht op pijn: Waarom relativeren een vorm van zelfontkenning is
21/01/’20 – Ik denk soms: “Wat zit ik hier nu belachelijk te bleiten! Er zijn heel wat ergere dingen dan een psychische kwetsbaarheid. Heel wat ergere dingen dan de trauma’s die ik repetitief heb opgelopen en die geleid hebben tot een dissociatieve identiteitsstoornis.” Als er gewoon al gedacht wordt aan al die mensen die nog steeds dagdagelijks in oorlogsgebieden verkeren, elke dag moeten vrezen voor hun leven en dat van hun naasten. Of gewoon al aan die miljoenen mensen die daarvoor op de vlucht zijn en noodgedwongen in erbarmelijke omstandigheden in vluchtelingenkampen moeten verblijven omdat de wereld ze de rug toekeert … vraag ik mij af welk recht ik heb van te klagen.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXX
Epiloog: De wet van de innerlijke oorlog
“Wanneer we onze eigen wonden wegen tegen de wereldbrand, verliezen we de geometrie van onze eigen waarheid. Trauma vraagt niet om toestemming en kent geen rangorde; de strijd in de schaduw van de geest is geen competitie met de vluchtelingenkampen van de wereld. Jezelf het recht op klagen ontzeggen, is de laatste muur optrekken rond een ruïne die al lang om verzorging smeekt. didisdna.”
