Hg80De existentiële strohalm: Wanneer een blog de enige weg uit de impasse lijkt
Vrijdag 17 januari MMXX 11:12u
De behoefte, de drang om te schrijven is groot maar ik kom tot niets. Het lijkt wel of mijn bestaan er vanaf hangt. Dat nu dat dit blog gemaakt is het enige houvast moet bieden om nog te overleven. Enig alternatief moet bieden aan het miserabel bestaan dat ons nog rest. Iets, om ons aan vast te klampen. Iets om de impasse te doorbreken, of toch al even te doen vergeten. Maar telkens ik me neerzet om iets te schrijven is het weg. Overwoekerd die totale nutteloosheid van alles elke gedachte. Blokkeer ik en vergaat de tijd tergend traag zonder enig woord. Frustrerend en hatelijk. Lezen, herlezen, … hier en daar een woord toevoegen en/of wissen … Een uur, twee uur voor een stukje tekst dat op niets trekt. Tien dagen en al evenveel concepten in de wachtrij terwijl er nog steeds geen consensus is om met dit blog überhaupt iets te doen.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXX
“De tijd die wegpelt zonder resultaat is de prijs van een te zware hoop. Wanneer een paar witregels het enige fundament van een bestaan moeten worden, bevriest de pen uit angst voor de leegte. De concepten in de wachtrij zijn de stille getuigen van een consensus die nog niet gevonden is, maar de noodzaak om vast te klampen blijft, sterker dan de frustratie. didisdna.”
